Archive | januari, 2012
31 januari 2012 

Coco’s cosy corner

Als de zon maar schijnt, dan schijn ik uit mijn velletje te barsten van de ideeën die zomaar ploppen. Ik zie ze haast geboren worden. Zo heb ik nu de idee om van mijn woonkamer een heus Engelse boudoir te maken met veel warmgetinte muren. Met een divan waarop ik mezelf neer kan vleien. Veel grote en knusse kussens. Aparte en kunstzinnige gordijnen die je heerlijk kan laten draperen. Een heuse toog als je toch de woonkamerdeur niet gebruikt. En de krabpaal ga ik met een heus tijgermotiefje opnieuw bekleden. Anders, het moet veul anders.
En eigenlijk staat niets die verfkwast en verbouwing nog in de weg.
Bovendien wil ik ook zo’n koket en kek naast de deurbel met handgeschreven en zelfontworpen naamplaatje met daarop mijn bijnaam: Coco’s cosy corner.
Natuurlijk zou ik dat ook als website kunnen gaan inrichten ware het niet dat ik mezelf verboden heb nóg meer domeinen te registreren. Uit zelfbescherming.
Vandaag sta ik echter niet echt in voor een gezonde uitweg van mijn hersenspinsels. So beware…!

30 januari 2012 

Wilde paarden

Sinds ik thuis zit ervaar ik het gevoel steeds meer in mijn hoofd te zitten. Ik heb alle hoeken van mijn brein al wel eens mogen zien. En dat werkt niet altijd positief. Een (maf) voorbeeld is dat ik op momenten dat ik aan sex wil denken, denk aan werk en omgekeerd. Dat vind ik verschrikkelijk foute boel. Ik ben mezelf aan het trainen om gedachten die soms als schijnbaar wilde paarden verschijnen minder waarheid toe te kennen. Het als het ware minder serieus te gaan nemen, omdat ik het lijk te verwarren met wie ik in werkelijkheid ben. Soms voel ik me dermate slecht naar aanleiding van een negatief gedachtenpatroon. Noem het piekeren. Jezelf slachtofferen. Het enige wat me dan echt wil helpen is dat ik keihard een klusje ga uitvoeren en dus afleiding vind van de talloze schier oneindig nutteloze feitjes die mijn hersenpan te berde brengt. Daar kan mijn brein dus blijkbaar niet tegenop. En pas dan ervaar ik het ultieme geluk. Mijn ego verdient blijkbaar een standje zo af en toe.
Wat me ook heel goed helpt is me 1 à 2 minuten te concentreren op mijn ademhaling. En dan probeer ik echt mijn gedachten niet te laten gaan over al hetgeen me bezighoudt, maar ik focus me geheel op mijn ademen. Heel langzaam probeer ik contact met mijn voeten tot stand te brengen en elk lichaamsdeel afzonderlijk aan te spannen en te laten relaxen. Een soort van doe-het-zelf-yoga.
En als ik echt wil stunten ga ik heel uitgebreid de kamer stofzuigen en focus mijn hele wezen met aandacht en liefde voor het subliminale bezig zijn. Als ik dan klaar ben, breng ik liefst de hele dag zingend door. Bewust. En volledig vredig. Om de vrije gedachtengang te kunnen vieren.
Heb ik uiteindelijk toch nog gevonden hoe ik mijn ‘wilde paarden’ kan mennen!

30 januari 2012 

Fancybox-weetje

Vaak word ik wakker in het holst van de nacht met een of andere suffe opdracht. Vannacht was dit: “ga fijn alle afbeeldingen op je site in Fancybox laten tonen.” En aldus geschiedde, na wat gemor, gepiep en getier mijnerzijds. Dit is natuurlijk alleen maar een huishoudelijk feitje. Het is verder niets bijzonders, maar het is me dan toch maar gelukt. En iedere keer dat me iets lukt kan ik weer met een gerust hart naar bed terug. Als anderen opstaan. Als het weer licht wordt. En de kou, die snijdende winterkou, een witte donzen vacht heeft neergelegd op de aarde. Daar wil ik nu even niet bij stilstaan.
Voor jou als lezer geldt, klik eens fijn op de afbeeldingen op de site en huivert….

29 januari 2012 

Woest aantrekkelijk

Vanmorgen kwam een vriendin hier binnenstuiven met het goede nieuws dat ze een opleiding is gestart. En plots kwamen bij mij ook allerlei visioenen binnen van woest aantrekkelijke docenten en vooral het keten. Dat wil ik ook. Dus nu zit ik me suf te prakkeseren in welke richting ik het zal gaan zoeken. Het mag nl. geen zelfstudie zijn, wel gedeeltelijk, maar ik zou zo graag weer in klasseverband iets doen. Liefst waar veel projecten aan te pas komen. Concepten, ideeën, ruimte in mijn hoofd voor nieuwe dingen.
Thuiszitten, niets hoeven doen, niets mogen doen, heeft ook zo zijn beperkingen. Alle kasten, laatjes, ruimtes zijn immers al geordend. Alles heeft nu zijn plekje. Ik ben nog nooit zo georganiseerd geweest. En gedurende de dag, tot een bijna ontstane spontane depressie toe, zie ik bijna niemand. Natuurlijk mijn ouders en vriendinnen die als ze de tijd even kunnen vinden wel aan komen waaien.
Ik vind echter dat ik zo blijf steken in hetzelfde verhaal. Niets nieuws te melden. Ik hang in weze met mijn tong op de kin, ja kwijlend, als iemand maar iets nieuws te melden heeft. Zelfs sensatie schuw ik ‘these days’ niet. Alles laat ik binnenkomen met die eeuwige zucht naar vernieuwing.
Daar moet ik iets mee. Kennelijk wil mijn brein gevoed worden. Dagelijks, per uur, per minuut, per seconde. Mijn zoektocht naar hersenvoedsel gaat onverminderd door. Suggesties gaarne in de reactiedingus…

28 januari 2012 

PP wordt creatief

“Style is knowing who you are, what you want to say, and not giving a damn!” zegt Gore Vidal. En dat las ik vannacht zo rond een uurtje of drie toen ik plots klaarwakker was. Ik geloof dat je altijd leest wat je op dat moment nodig hebt. En vanuit dat geloof of verkeerde perceptie, zo je lezen wilt, ben ik van zins om op de achterliggende muur op de hiernaast liggende foto een poepbruin gewassen kleurtje te geven en ‘on top’ de letters in gotische stijl: ‘LOL.’
Lijkt dat niet geweldig?
Is dat niet een lumineuze gedachte?
Ik ben er nu alvast blij mee.
Nu nog in uitvoering brengen.

26 januari 2012 

PP heeft de pee in

En verdorie dat het niet mee zit. Aan alle kanten loopt het spaak. De sollicitaties die niet willen vlotten omdat je op elk niveau verkeerd zit. En omdat die banen er gewoon niet zijn. Blijkbaar is de beroepsbevolking reeds verzadigd en kan ik met mijn optimistische inslag – want dat was het tot op heden – fluiten naar een baan. En waar moet je dan heen met je verveelzucht. Je gaat je allicht focussen op het leven van anderen, om maar aangenaam verpoosd te worden. Dus ga je wat vaker op bezoek bij je ouders en merk je dat ze zoetjesaan veel ouder zijn geworden en van de weeromstuit lijden aan klachten waarvan de artsen zeggen dat ze er maar mee moeten leren leven. Er is immers niets meer aan te doen. En dat je je daar over opwindt want niemand hoeft toch pijn te lijden, nee toch? En het is toch van de zotte dat men zomaar mensen in een hoekje drukt en geen moeite meer doet opdat ze toch nog wat van het leven kunnen genieten na een leven lang keihard – en eigenlijk bedoel ik loeihard – gewerkt te hebben. Nee, als ik dan zo oud moet worden dan slik ik wel een doosje aspirines ineen. Verdorie, als dat mijn lot ook is. Maar daar eindigt het niet mee, want je spreekt dan ‘s avonds af met je vriendinnen en vrienden en komt tot de vreugdevolle conclusie dat ook zij last hebben van dat het even niet meezit, qua baan, qua relatie, en natuurlijk, the master of it all, qua geld. Ja, vertel mij wat: geld. Het leven draait alleen maar om geld, als ik dat al wilde geloven, dan zou ik het proberen te negeren. Want zo hoeft het van mij immers ook niet. En per slot van rekening weet ik wel wat beters te doen met mijn humeur dan het te laten gelden op een negatieve wijze. Dus neem ik maar weer die extra slok bier, en eet ik weer dat chipje extra, en doe ik net alsof mijn neus bloedt, want zo erg is het allemaal niet. Nee, toch? Nee, zo erg is het niet. Waarheen ik ook vlucht, eventjes lijkt het me veiliger alleen, into the dream world.

25 januari 2012 

Te vroeg geboren

Eigenlijk ben ik te vroeg geboren! Ik merk het aan alles. Ik weet eigenlijk nu pas in welke richting ik mijn job had moeten zoeken. En ook, ow hemel, weet ik, merk ik, nu pas aan alles dat ik zo toe ben aan die ene LAT-geschikte kandidaat en huisrobot. Het is alleen al leuk om daarover te fantaseren. Hele duffe gesprekken voer ik met ‘dat ding’. Ik ben nu al bereid om alle financiële middelen te benutten om zo een apparatus terriblus in mijn huishouding toe te laten en het volledige toegang te geven tot alles waar ik me thans mee bezig houd. Beats a man, vermoed ik zo. Beats everything! Wanneer, oh, wanneer kan ik dat eindelijk in mijn leven opnemen?

25 januari 2012 

WordPress-evaluatie

Sinds een jaartje ben ik nu met WordPress behept, zeg maar. En dit keer lijkt het me beter af te gaan. Het systeem en ik zijn ‘bijna’ vriendjes geworden. Hoewel er een aantal dingen zijn waarover ik toch nog enkele vragen heb, dit vanwege mijn ongedurigheid en aangezien ik bovendien erg graag fröbel.
Zo staat bij de meeste themes die ik mooi vind de sidebar rechts gelokaliseerd, terwijl men van links naar rechts leest. En ik dus zou denken dat de schrijfpostjes rechts staan. Bovendien zie ik nog maar al te vaak themes waarin (‘Arrghhh’) het lettertype ‘Arial’ wordt benut. Daarnaast zijn de meeste plugins die je uitprobeert flut van formaat. Ze doen het eenvoudigweg niet. Ik vind het jammer dat je vaak door het bos de bomen niet meer kunt zien, plugingewijs. Als je uiteindelijk de juiste wilt hebben, dan moet dat via-via van mond-tot-mondreclame. Het zou mij leuk lijken als daar een flinke opschoning plaatsvindt.
Dat laatste geldt voor het ganse Internet, dus op zich niet zo verwonderlijk. Daar zie ik bijna de wonderschone taak voor mezelf weggelegd. Waar kan ik solliciteren?

Older Entries »