Archive | november, 2011
29 november 2011 

Alleen bij jou

Vanmiddag had ik de ongetwijfelde eer om in de lift te staan en de buuf te verwelkomen met haar hond, een vervaarlijke Rottweiler, die altijd en eeuwig een poging doet om in de aanval te gaan. En geloof me, ik word daar niet rustig van. Integendeel, ik krijg er de bibberitis van, zodanig dat ik uren daarna nog wankel in mijn schoenen sta. Terwijl ik normaliter gek op honden ben.
“Dat doet hij alleen bij jou!” is dan steevast het antwoord van het baasje of vrouwtje dat zo’n beest blijkbaar strak aan de lijn moet houden en wel degelijk kracht bij moet zetten om zo’n hondje te kunnen mannen.
Ik vraag me altijd af wat mensen toch bezielt om een hond aan te schaffen die in wezen niet betrouwbaar is.
Het zegt wat over die mensen. Het vertelt me eigenlijk geen vrolijk verhaal…

27 november 2011 

Tijdens het uitwaaien

Ik moet vaak naar buiten. En het maakt dan niet uit welke weersomstandigheid ik daar aantref. Even het buiten zijn geeft me de gelegenheid om uit te waaien. Alle vermoeienissen des levens door mijn kop te laten waaien. Of het is omdat ik wil roken, of het nu het ziekzijn van mijn vader betreft, of het ellenlange wachten op een reactie op mijn sollicitatiegesprek afgelopen week waarvan je weet dat dat nu eenmaal tijd vergt. De wind maakt dat het allemaal wat minder heftig is voor dat ene kleine moment. En plots word je dan overvallen door een blaadje dat van een boom is gevallen, dat zich kleeft aan je bril, aan druppels regenwater. En dat ene blaadje symboliseert voor mij het gevoel dat ik buiten achterlaat. Dat ene verloren blaadje geeft mijn relativeringsvermogen betekenis!

26 november 2011 

Rockin’ Saturday (deel 11)

Soms heb je echt behoefte aan een lied als dit. Het komt vandaag dus als geroepen. Het prachtige gitaarspel van Steve Vai vertelt een heel eigen verhaal en dus zijn vocals niet echt nodig. Een prachtexemplaar en prima staaltje spelen. Ik werd er erg kalm van. Het sleept je mee, als je moeite doet om je ogen even dicht te doen en mee te deinen op de melodie.

Elke week reikt Eric van KommaPuntLog me een song aan om me bij te spijkeren op muziekniveau dat er toe doet. Eric, dank! Ennuh, hierna mag het weer rocken!

24 november 2011 

Niet verslapen

Waarom denk ik toch vooral ‘s nachts? Word ik wakker met de meest lumineuze ideeën en wil die dan terstond gaan uitvoeren? Het lijkt erop of ik des nachts vooral geneigd ben om even buiten te gaan spelen, maar dat staat dan weer zo raar. Zo kan ik vrijelijk de gedachten even laten gaan. Het lijkt allemaal mooier ‘s nachts. Voor mij althans, want ik hoor van anderen dat ze rond nachtelijke tijdstippen niet bijster vrolijk zijn gestemd. Dat men dan piekert.
En piekeren dat doe ik ook. Heimelijk. Ik heb bijvoorbeeld morgen of vandaag, zo je het wilt zien, een sollicitatiegesprek. En ben nu al bang dat ik me zal verslapen. Dus word ik dan in het holst van de nacht wakker en voer dat gesprek in mijn gedachten alvast. Print alles wat met dit kennismakingsgesprek te maken heeft. Bereid me geducht voor. Terwijl ik weet dat alles altijd anders loopt dan dat je denkt. Toch probeer ik met beelden een situatie te visualiseren. En duim ik voor een mooie uitkomst, bijvoorbeeld dat ik zal worden aangenomen.
Is de TomTom geladen? Heb ik het adres wel goed? En eventueel het telefoonnummer van de betreffende HR-manager paraat? In gedachten heb ik de route al tien keer afgelegd en net zoveel lekke banden en/of andere mankementen aan de auto gehad.
Je begrijpt het al. Mijn grote trauma is de angst te laat te komen. Het interesseert me niet langer wat een ander van me zal denken. Of mijn haren verwaaid zijn, of mijn make-up is uitgelopen. Of er een knallende ladder in mijn kousen te zien zal zijn. Dat jeukt me allemaal niet.
Daarnaast huiver ik voor een al te overactieve HR-manager die me zal vragen of en wat ik precies vind van hun huidige beleid en de mening die ik gestand moet doen. Niet omdat ik geen mening heb, maar wel dat ik liever zwijg. En juist in deze situatie mag ik me helemaal uitleven.
Duimt u even met me mee?

22 november 2011 

Het drama onder mijn balkon

Gistermiddag voltrok zich rechtsboven- en onder mijn balkon een groot drama. Een vrouw die twee verdiepingen hoger – en nog niet zo heel erg lang – woonde van het balkon sprong cq viel. Vanmiddag bij thuiskomst lagen er bloemen en was er een kleine afzetting geplaatst op de plek waar ze werd gevonden, waardoor de koude rillingen opnieuw mijn ledematen in de klem hielden. En nog steeds voel ik me er helemaal niet prettig bij.
In de wetenschap dat iemand zo diepongelukkig moet zijn geweest dat ze geen andere uitweg zag dan te springen. De dood, die net zo onzeker is als het leven immers, te verkiezen.
Innerlijk wilde ik dat ik zo iemand had kunnen helpen. Innerlijk staat mijn eigen hart ook even stil bij zoveel narigheid. Ik wilde dat ik een reikende hand had kunnen uitsteken. Echter, ik kende de dame in kwestie niet eens.
Nu gaan mijn gedachten uit naar de nabestaanden voor wie deze daad een vreselijk nieuws moet bevatten. Die door de hel gaan van wat een zelfmoord met je doet.
Van een andere kennis weet ik dat een succesvolle zelfmoord innerlijk erg veel kapot kan maken binnen relaties en zelfs je eigen leven. Ik hoop dat die mensen de kracht zullen vinden om dit te verwerken…

21 november 2011 

Schrijven; het doet wat met je!

Vanmorgen werd ik wakker met een Eureka-gevoel. En dan ben ik echt geneigd om de balkondeur open te zwaaien, erop te stappen en luid te verkondigen:
‘Hoera, ik ben genezen!’
Zoals ik reeds eerder schreef, blog ik nu zo’n beetje vier jaar. Daarnaast houd ik er een dagboek op na voor de meer gruwelijke feiten en gebeurtenissen die ik hier eigenlijk niet met jullie wil delen, want teveel ruis.
Genezen dus van dat gevoel een slachtoffer te zijn van omstandigheden. Slachtoffer zijn of spelen daar heb ik tegenwoordig wat moeite mee. Ik vind dat je hoogstens kunt stellen dat je ‘geslachtofferd’ wordt. Dat je je vervolgens ook zo gaat gedragen, daar kan ik me danig over opwinden. En dat deed ik. Ik leefde in een rol die me eigenlijk niet goed staat. En niet langer past. En eigenlijk heb ik het gevoel dat ik dit toch maar mooi heb klaargespeeld door alleen maar te schrijven. Het van me af te schrijven. De pijn en de gevoelens opnieuw te doorleven en het een plaatsje te geven, weliswaar minimaal, maar dan toch maar dat plekje.
Ik voel me alsof ik uiteindelijk een mensch geworden, die van vleesch en bloed, die alles wat ze meemaakt in de wirwar van het dagelijks bestaan een doel heeft gegeven. En dat doel is uiten. Wellicht komt dit op een ander wat vreemd over, maar ik kan zelfs als extreme extravert soms een ongeloofloze binnenvetter zijn. Die er liefst vierenveertig jaar over moest doen om expressie te kunnen vinden. Zij het in schrijfsels, in schilderen, in creabea bezig zijn. En te leren waar mijn zwakheden en krachten liggen.
Dat vind ik mooi. Eigenlijk ben ik daar van binnen best trots op. Temeer omdat het een lange weg is geweest van jezelf helemaal uitpluizen en opnieuw uitvinden. Dat alles om mezelf weer terug te krijgen daar waar ik mezelf graag zie…

‘Most of the shadows in life are caused by our standing in our own sunshine.’

20 november 2011 

Voorheen zweefteef

Reeds jaren word ik geprikkeld door de zoektocht naar het geluk. Niets ernstigs hoor. Het vergt alleen wat van mijn innerlijke ‘common sense’ af en toe. Zo heb ik me ook tijden verdiept in Feng Shui, je weet wel de kekke huisjes-kunsten die je dwingen om je huis al dan niet met behulp van curieuze artifacten geheel en al om te gooien. En de voordeur vrij, zodat het geluk vrijelijk je huis kan binnendringen. Tot op het hilarische heb ik me daaraan overgegeven. En nog steeds ben ik wel genegen om zo een boek binnenste buiten te keren en het tot op de komma na te leven.
Maar af en toe kan ik niet anders dan het helemaal verkeerd doen namelijk. Voorbeeld: ik zit stelselmatig met mijn rug naar de deur, wat achterklap garandeert aldus de leer. En heb ik wél een spiegel met het uiterlijk van de zon tegenover de deur hangen, wat het geluk gelijk weer naar buiten kiepert natuurlijk. Maar in alle hoeken van het huis staan ‘gezonde’ planten, gewoon omdat ik niet precies kan bepalen wat ‘links’ in mijn huis betekent. Is het nu links in mijn woonkamer? Dat kan namelijk vanuit alle gezichtspunten worden bekeken. Dus zo gek als je maar kunt bedenken, staat dan ook overal die gekoesterde plant. Ik word er wel eens moe van. En voor mijn raam, daar hing dan de kristallen bol die gigantisch mooie regenboogjes in het huis liet zien als de zon maar naar binnen scheen. Het bevestigt de positieve chi die vrijelijk moet rondwaren in het huis.
En? Heeft het nu geholpen? Nu, ik dacht het wel. Mijn huis is een ware gezelligheidsfactor geworden, waardoor ik nog maar weinig genegen ben om het huis te verlaten. Al ben ik van onzekere nuchterheid een romantica verworden die neigt naar gekte…

19 november 2011 

Rockin’ Saturday (deel 10)

Toen en nu, is dit meer mijn oeuvre. Mijn muziek. Ik ben dan ook blij dat Eric deze song te berde brengt. Het heerlijke brutale van dit nummer tot en met het kapsel van Lisa Dalbello, het spreekt me aan en het doet iets met me. Ik zou terstond zelf een tango inlassen met de eerstbeste vent die op straat loopt. Maf? Ja. Dat wel. Maar ik vind dit nummer zo heerlijk verfrissend en verrassend dat het voor eeuwig op mijn netvlies blijft staan. Typisch meideneigen, weer? Hoe dan ook. Ik vind het een meesterlijke compositie…

Elke week reikt Eric van KommaPuntLog me een song aan om me bij te spijkeren op muziekniveau dat er toe doet. Eric, dank! Ennuh, way to go met deze!

Older Entries »