Archive | oktober, 2011
30 oktober 2011 

Bloed, zweet en tranen

Onze vrolijke troep mensen begaf zich en masse met horten en stoten het beruchte café in. Onderwijl vond Ruud het natuurlijk nodig om luidruchtig te zingen ‘Bier hier’ een slogan die hij zich vaak eigen maakte en zelfs zijn beginnende buikje maakte er geen geheim van dat hij er wel raad mee wist. Achterin het etablissement stonden nog wat lege barkrukken en dus begaven ze zich richting het overigens lege podium. Enthousiast geworden door het voorgaande jolige dinertje in een goedkoop Japans restaurantje waar je je voor vijfentwintig Euro ongans kon volladen en waar de kok je nog net niet de keel afsneed met zijn gegoochel met messen, zeeg ze neer op een van de barkrukken. Het lawaai om haar heen was geweldig. Muziek denderde door de toko. Ergens stond een fris en fruitig setje elkaar af te lebberen. De trays met bier werden over de hoofden gedragen en de restanten bier zeken ervan af. De volgende dag zou men op afstand nog kunnen ruiken waar ze geweest was, maar dat kon haar eventjes niet schelen. Ze bestelde een rode wijn, wat door Ruud natuurlijk niet gewaardeerd werd want hij stond op en ging naar bed met dat witgele goedje. ‘Je leert het nooit!’, zei hij nog. Ze gaf hem een duwtje in zijn pens en voelde eens beter aan het goede leven. Hij kneep terug in haar tiet. Gaf een knipoog en zei ‘Je mag je best eens laten gaan!’ Plots brulde door de toko de stem van André Hazes met ‘Bloed, zweet en tranen.’ En begon de hele groep luidkeels mee te zingen. Van de weeromstuit kon ze eindelijk het lamlendige gevoel van de laatste maanden eens loslaten. Ze bekeek haar levendige troep eens een voor een. Allemaal stonden ze te beppen en probeerden elkaar te overstemmen met iets wat op indrukwekkend geschreeuw moest lijken. Lachend veegde ze de slaap uit haar ogen en keek ze eens naar de klok die ongeveer halverwege de toko hing. Heel langzaam viel ze voorover en maakte uiteindelijk een smak op de grond, wat door haar groep met hilarisch gelach werd verwelkomd. De wijzers van de klok waren in no time dat uur vooruit gezet. Wintertijd…

30 oktober 2011 

Top 5 zoekwoorden

Altijd interessant om uit te vinden hoe men deze site weer vindt. Hoewel de zoekargumenten mij toch altijd weer weten te verbazen, houd ik het toch altijd weer bij. De eerste levert me terstond schrijfinspiratie op:

  1. Pornoverhaal sex met medecursiste;
  2. Krullenbol;
  3. Apple servers overloaded oktober 15;
  4. Ontspannen dingen;
  5. Wereld draait door over facebook.
29 oktober 2011 

Rockin’ Saturday (deel 7)

Hot damn! Als je dan toch wakker moet worden is het wel met deze lekkere kraker Soap on a Rope van Chickenfoot. Stevig gitaarspel, stevige beat, wat lang blijft hangen. En dan die zanger, Sammy Hagar, geweldige vent met gevoel voor humor. Ik zou hem bijna uitnodigen om een biertje te komen doen. En wat vind ik de bijbehorende videoclip grappig en leuk. Vooral de bijrolspeler, een typeje die geterroriseerd wordt door een immer aanwezig kabeltje. Ik denk dat mijn buren ook erg blij zijn met de keuze van vandaag. Het wordt hier grijs gedraaid…

Helaas mag ik de videoclip niet insluiten.

Elke week reikt Eric van KommaPuntLog me een song aan om me bij te spijkeren op muziekniveau dat er toe doet. Eric, dank dank dank!

29 oktober 2011 

Dameslol

Recentelijk heb ik me al min of meer spontaan op het pad van de overgang begeven en alle bijbehorende kwaaltjes doen me soms neigen tot het vervloeken van het vrouw zijn. Dit moest niet mogen. Ik getroost mezelf een geweldige moeite om de voordelen en pluspunten van mijn geslacht te benoemen. Terwijl eigenlijk in de kern de karaktereigenschappen zo overduidelijk aanwezig zijn. Daar hoeft men niet lang en breed over na te denken. Onderstaande grondige analyse en speerpunten zijn aldus mijn persoonlijke bijbel:

  1. Vanaf jongs af aan zijn vrouwen in staat tot vertederen. Dit doen ze met een reden overigens, uiteindelijk is de wens meester van de gedachte en kan de vrouw zeer wel in staat zijn tot opportunistisch denken;
  2. Als dames blozen is dat meestal een uiting van kwaadheid, ze worden ofwel grofweg ondergewaardeerd ofwel zijn ze verbaasd over zoveel naïviteit;
  3. Als dames op hoge hakken zware tassen met boodschappen dragen is dat in werkelijkheid een vorm van multitasken. Ook tijdens het aanbrengen van make-up worden strategieën bedacht om de dag door te komen. Deze levensstijl heet ook wel ‘survival of the fittest’;
  4. Mocht een dame zelf de elektrische schroevendraaier ter hand nemen, dan is ze het gehakketak van haar partner ruimschoots zat, maar wellicht heeft ze ook haar creativiteit allang botgevierd op het door haar gewenste resultaat;
  5. Vrouwelijke orgasmes kunnen via slinkse wegen ook door hunzelf worden bewerkstelligd. Dat is waarom een sproeiende douchekop een zo belangrijke plaats inneemt in hun leven;
  6. Dames zijn heel goed in staat om te delegeren. Dat is dan ook de reden dat heren dénken dat ze het ‘sterke geslacht’ zijn. Het is dameshumor om hen in die waan te laten;
  7. Dames spannen niet voor niets de kroon met het oog op grondige precisie en ongeëvenaarde productiviteit. Het leidt hen immers mentaal af van de perikelen in hun relaties;
  8. Power en passie liggen ten grondslag aan het bestaan van de vrouw. Ze waarborgen dit door middel van het nemen van initiatieven en bezitten verborgen krachten die niet gespeend zijn van de nodige humor;
  9. De reden dat dames het emancipatieproces soms even links laten liggen is dat ze er wel lol in hebben verwarring te creëren bij het mannelijke geslacht;
  10. Het gezegde ‘als mannen niet zo dom zouden zijn, ze vrouwen waren geweest’ behoeft geen verdere uitleg.

En eigenlijk doet het er helemaal niet toe dat we borsten hebben…

28 oktober 2011 

My personal time management

Het maakt bij mij zo’n gigantisch verschil of ik een baan heb of niet. Ik maak me zonder job altijd schuldig aan uitstel. En je weet van uitstel komt afstel. Zo heb ik van de week eindelijk de elektrische schroevendraaier opgepakt om die plank in mijn kledingkast eens op te hangen. Die plank stond er al zo’n twee jaar naast. En zo stel ik elke dag dingen uit. Het begint me nu op te vallen als een verschrikkelijk dilemma.
Als ik dus geen baan heb, sta ik mezelf toe om alleen maar die leuke dingen te doen. Terwijl ik er absoluut geen moeite mee heb als ik iets op m’n werk gedaan moet krijgen. Dan maakt het niet uit wat ik moet doen, zolang het maar gebeurt. Ik bedenk me nu dat ik er zelf wreveltjes over krijg. Maar mijn familie had dat allang hoor. Die wrijven me dat ook geregeld onder de neus.
Dat uitstelgedrag neemt ongekende proporties aan, want ik neem mezelf ook voor om pas morgen weer aan de lijn te gaan, morgen die sollicitatiebrief te schrijven, mijn cv eens goed door te laten lichten. De vaat kan de volgende dag wel worden weggewerkt. En stofzuigen en dweilen, who needs that? Kortom, het wordt hier een zooitje.
Eigenlijk moet ik mezelf eens flink die schop onder m’n hol geven. Al ben ik blijkbaar ‘s middags productiever, dan nog sta ik versteld van m’n eigen gedrag. Het wordt zo nooit meer wat met me…

27 oktober 2011 

Hij vermoordde me zachtjes…

Plots herinner ik me mijn muziekleraar, R. die zo een toffe peer was, en die op het lyceum dat ik bezocht werkelijk zijn best deed om ons gajes een goede basis te geven. Hij begeleidde ons altijd op de piano, een prachtige zwarte vleugel die ik met mijn wijsvinger altijd even moest strelen, en wij mochten dan meezingen met de teksten die waren uitgeschreven op het bord. Alle liedjes van The Beatles en ook The Stones kwamen voorbij. En deze, zal ik nooit vergeten, want de tekst maakte zo’n weergaloze indruk op me dat ik voor altijd verliefd werd. Waarschijnlijk op de liefde zelf…

Het origineel is natuurlijk van Roberta Flack, maar vond de versie van the Fugees ook heel goed.

26 oktober 2011 

De knuffelige hond van de straatmuzikant

Daarnet passeerde ik een straatmuzikant. Hij speelde en speelde, onderwijl jammerlijk neuriënd, en terwijl ik aan kwam lopen nam hij me helemaal in zich op. Een grote glimlach lichtte zijn gezicht op. Volgens mij flirtte hij een weinig met me. Door die lach constateerde ik dat hij enkele gaten in zijn gebit had. Zijn haar verfomfaaid. Zijn kleding moest nodig eens door de wasstraat. En natuurlijk was daar de gouden handdruk, iets wat het hem voor mij altijd doet: de onafscheidelijke hond. Ook een van het ras vuilnisbak. Omdat de muziek niet tamelijk goed was en de deuntjes continu in de herhaling vielen, was ik eigenlijk niet van plan geweest een donatie te doen. Maar goed, ik dacht toch weer aan die hond en gaf de beste man een handje los geld. Mijn goede daad voor vandaag zit er weer op!

24 oktober 2011 

Keukenperikelen

Je kunt je afvragen wat ik doe in een keuken. Ik voel me er altijd een beetje sukkelig of ik wil te crea-bea van leer trekken. Wat op zich qua warm eten geen slecht idee is. Dat lukt dan tenminste nog. Maar had het grandioze idee om een verse appeltaart als dessert te bakken voor het aanstaande bezoek die avond. Dus koos ik voor de veiligste weg in de super. Ik kocht de kruimelversie. Daar kan ik toch niet veel aan verkloten, dacht ik. Natuurlijk deed ik alles in de verkeerde volgorde. Begon met appels schillen, terwijl ik het bakmeel even iets eerder had moeten bereiden, zodat het kon koelen in de koelkast, voordat ik de taart ging opmaken. Vervolgens strooide ik er lustig op los met suiker en kaneel, want tja, die taart moet toch een klein beetje lekker zijn, nietwaar? Mijn gasten zaten zich na het avondeten te verbijten. Keken nogal zoetjes, maar aten stoer door. Natuurlijk was de rest van de maaltijd uitstekend geslaagd, maar er moet bij mij altijd één ding in de soep lopen. Toch een teken van menselijkheid, vraag ik mezelf dan af? Naast het feit dat ik mezelf voor die tijd moet optutten om niet als een volslagen verstrooide professor te worden gezien. Volgende keer houd ik het als dessert weer bij de chocola, bonbons en sigaren…

Older Entries »