Archive | september, 2011
30 september 2011 

Privacy

Ik zal de laatste op deze aardkloot zijn die zal mopperen over gegevens die op straat liggen. Ik heb immers niets te verbergen. Nu niet, maar later ook niet, vermoed ik zo.
Gisteravond ving ik flarden op van het gesprek in ‘De Wereld draait door’ over Facebook en de toekomstmuziek daarvan. En langzamerhand begon mijn hart sneller te kloppen. Niet van vrolijkheid, wel van irritatie.
Wat ik er even snel van begreep is dat er berichten op je Facebookwall zullen worden geplaatst als je artikelen op het Internet leest. Ja zelfs een pornosite hebt bezocht. Terwijl men dit nu aangeeft door op de ‘Like’ button te drukken zal dat in de toekomst allemaal ‘automagisch’ gepost worden. Ik geloof niet dat ik dat wil. Ik geloof dat ik daar bezwaar tegen maak.
Niemand heeft immers iets te maken met mijn politieke en/of seksuele voorkeuren en de rest. Het gaat niemand iets aan wat ik lees of wil weten. Hoe komt men daarbij?

Nu is mijn vraag: heb ik het goed begrepen? Zo ja, dan wordt mijn Facebookaccount accuut in het standje ‘te verwijderen’ gezet. Zo nee, wilt u mij dan in de reactiemogelijkheid eens uitleggen wat de bedoelingen zijn van Facebook en de toekomst?

28 september 2011 

Mensch, durf te schrijven!

Het publiceren kost me naarmate ik blog meer moeite. Het lijkt wel alsof alles tegen me werkt. Over werk of situaties daaromheen kun je niet bloggen, over relaties niet. Je familie en/of kennissenkring al helemaal uit- of buitengesloten. Ik vraag me soms wanhopig af waar ik dan nog wel over kan schrijven. Datgene wat me meest bezig houdt vul ik al een dagboek al mee.
Het maffe is dat ik wel wil schrijven. Mijn handen jeuken dagelijks, per minuut, per seconde. Het moet eruit. Het resultaat van een intensieve binnenvetter zijn gaat je niet in de koude kleren zitten uiteindelijk. Emoties waar je alleen geen raad mee weet. En die zelfs je partner niet kan bevatten.
Je leeft je leven eigenlijk helemaal alleen. En ben je dan eenzaam? Ik dacht het niet. De geruststellende gedachte overheerst dat iedereen dat zo doet, placht te doen, is een innerlijke wijsheid die me niet loslaat.
Ik ben zoekende, heel erg dwalende, naar dingen die me buiten mezelf kunnen bezighouden. Om afleiding te vinden van mezelf. Het leven. En de soms onmogelijke zwaartekracht ervan. Soms ben ik mezelf en mijn eigen gedachten even spuugzat. Dan wil ik loskomen, verdwalen en soms verdrinken in die ander. Als een vlinder.

27 september 2011 

Stop met zoeken!

Als je het geluk zijn gang laat gaan, hoef je er niet naar te zoeken. ~ E. Kieckens

24 september 2011 

Rockin’ Saturday (deel 2)

De recensie van vandaag en van Eric van KommaPuntLog gekregen betreft Zita Swoon: Moving through Life as Prey.

In eerste instantie vond ik de aanvang wat eentonig overkomen, terwijl ik toch altijd wel kan genieten van een piano. Het werd beter naarmate de song vorderde. Zo wordt ook mijn grenzeloze en wat geheimgehouden droom ooit eens los te gaan als background singer weer aangewakkerd. Mooi stuk muziek, wat door de piano in stand wordt gehouden. En de stem van de zanger is indrukwekkend. Hoewel het een ietwat trieste tekst is, werd ik toch opgezweept door de klasse van de performance.

19 september 2011 

Heeft u een uurtje?

‘Er zijn nog vijf wachtenden voor u!’
Terwijl ik wacht, groeit het ongeduld en daarmee ook de vraagstelling of een afspraak maken met de huisarts überhaupt nog wel zin heeft. Maar natuurlijk heeft het zin. Ze hebben het allemaal alleen zo ongelooflijk druk dat ik liefst in de rol van vrijwilligster wil springen om hun zorgen te verlichten. Bijna hang ik de telefoon weer op. Anderen hebben het waarschijnlijk harder nodig dan ik.

Onderwijl denk ik ook aan mijn ouders, die om de haverklap nieuwe medicijnen en een arts nodig hebben, maar ze niet of nauwelijks te pakken kunnen krijgen, wegens vrije dagen en of nachtdiensten waarop hun eigen arts niet beschikbaar is.

Ook met mij volgt een afspraak met een vervangende arts die ik huiverend mijn kwaal zal opbiechten. Een beetje vertrouwensrelatie opbouwen met je arts is ‘not done these days!’

17 september 2011 

Rockin’ Saturday (deel 1)

Ben natuurlijk prompt een dag te laat, nog net niet overtijd, voor de Rockin’ Friday. Het volgende muziekfragment moest ik nl. even op me laten inwerken voordat ik het recenseer. Sommige dingen hebben een zodanige impact op me dat ik er niet 1-2-3 over kan schrijven.

Komt ‘ie dan:

Recensie; Pain of Salvation – Where it Hurts:
Nee, ik was niet zo heel blij met dit stuk muziek en vond het geheel te bloederig, te pijnlijk. Maar wellicht dat het me een herinnering oplevert, met pijn in het hart, van wat de kwaliteit van liefde persoonlijk met me doet. Dan heb ik toch liever een melodieus deuntje, iets lichtzinnigs en iets waar ik vrolijk van word. Ik kan me dan ook goed voorstellen dat YouTube weigert dit ‘stuk’ in zijn archieven op te nemen. Natuurlijk ken ik de liefde, en kan ook tamelijk passievol seks bedrijven, maar het bloed en het kloppend hart in de handen van de acteur doet me teveel pijn opleveren.
Het is overduidelijk dus niet mijn soort muziek. Te mechanische stem, muziek te doordringend. Kortom, ik heb er overduidelijk nog last van in mijn gelederen.

Toch wil ik het jullie niet onthouden, vanwege ‘art’s sake!’

Eric van KommaPuntLog voorziet me wekelijks van leuke stukjes muziek die ik hier dan recenseer. Waarvoor dank, Eric!

15 september 2011 

Das Wunder des Lebens

Vannacht had ik me daar toch een merkwaardige edoch prachtige droom. Ik droomde dat ik een gedeelte was van een wezen. Van een eitje was dat danig op zoek was naar dat zaadje. Je weet wel, die spermacel, die ergens in de zee van vloeistof zijnde sperma wordt voortgedreven en die zwemt voor zijn leven. Uit man en macht probeert verder te komen totdat hij het doel heeft bereikt en binnendringt in de kern van de eicel die daar geduldig op hem schijnt te wachten. Waarna een ongelooflijk spektakel begint van celdelingen, eerst twee, dan vier, dan acht en ga zo maar door. En waaruit dan een versch nieuw leven begint met een hart en hersenen, van elke willekeurige vorm van leven. Het spruit voort. Steadily forwards.
Dat wonder vind ik zo mooi. Daar kan ik niet over uit. Vooral omdat ik zelf ook ben ontstaan door dat miraculeuze gebeuren. Ergens was mijn andere helft op zoek naar mij, net zoals ik nu op zoek ben naar, tja, wat eigenlijk? Mezelf of is het een ander? De zoektocht blijft eeuwig bestaan, lijkt wel.
Eigenlijk had ik me moeten specialiseren op dat gebied, want ik ben er blijkbaar zo van onder de indruk dat ik er zelfs mooie dromen van krijg…

12 september 2011 

Met de storm in het hart

Pffft, wat was ik blij vandaag met de storm die woedt. Telkens weer heb ik de neiging om fier een wandeling te ondernemen. De wind te laten blazen door zowel mijn haar als hoofd. En te genieten van van al dat raast en blaast. Ik zal het maar bekennen; ik ben een herfstkind. Ik leef pas op als ik temidden van de storm blijf staan en het beuken van deze heftige bries mijn hart kan laten bereiken.
Stiekem ben ik blij dat de zomer is afgelopen. Niet vanwege deze specifieke zomer, maar gewoon omdat ik nu even de storm goed kan gebruiken en me er happy bij voel. Het zegt zoveel over mijn stemming. Het kruipt onderhuids en geeft betekenis aan mijn luimen. Van mij mag het ‘s avonds dan vroeg donker zijn, want het daglicht herbergt geen vrolijkheid met zijn grijze horizonten. En als het dan eenmaal donker is, begint voor mijn gevoel de dag pas écht, met kaarsjes en een open haard die je kan ontsteken. Dat zijn dan allemaal kleine vreugdevuurtjes, waar ik uren in kan staren….

Older Entries »