Terwijl ik met een zucht de trein uitstapte viel me een grote poster op waarop het einde van de wereld op 21 mei jl. werd voorspeld. Eventjes gegrepen door de emotie van zulks een gebeuren stond ik erbij stil en bekeek de poster eens aandachtig. En verscheen er een enorme grijns op mijn gezicht en de omstanders die voorbijliepen. Het was weer eens zover.
In een humoristische stemming gebracht peinsde ik wat ik allemaal voor die tijd nog zou willen doen. Ik moest duidelijk nog een leven gaan krijgen. En eens flink gaan kroegtijgeren. Als je dan toch gaat, moet dat dan per se in nuchtere conditie? Boodschappen doen voor het weekend was evenmin aan de orde, want immers niet langer noodzakelijk. En nee, geld heb ik niet, dus hoefde ik niet nog plots een testament op te stellen ten behoeve van de minder bedeelden. Bovendien wat had dat voor zin?
Gelukkig was 21 mei een mooie dag. De zon tierde welig. Aan warmte geen gebrek. Zo tussen neus en lippen door keek ik ook op Twitter.com en waren de grapjes rond dit doemscenario niet van de lucht en leverde dan ook veel kolderieke spitsvondigheden op die alle een grijns op mijn gezicht toverden. De nuchterheid en kwinkslagen over en weer zorgden ervoor dat de dag bijna fenomenaal verliep. Zelden zo’n leuke dag gehad.
Drie dagen later, de wereld en zijn onderdanen nog springlevend als altijd, werd een volgende Dag des Oordeels op jawel, 21 oktober 2011 aangekondigd. Achteraf toch een foutje in de berekening van de kalender, waarop totaal geen excuses volgden. Waarschijnlijk had de laatste poging tot vloek en verderf door de heer Camping nog niet genoeg gelovige zieltjes, naast geld op zijn banksaldo, opgeleverd.
Ondertussen leven we vrolijk verder. Want wat geeft het, het is niet het einde van de wereld!
Recente reacties