Archive | februari, 2011
27 februari 2011 

Zondagse tevredenheid

Meer dan eens, de laatste tijd, heb ik het gevoel dat mijn leventje een klein beetje op de rit komt. Dat bijna aan alle voorwaarden wordt voldaan. Dat ik af en toe de idee krijg dat het zeker ook slechter kan, maar dat niet is. Natuurlijk, financieel kan het altijd beter. Een miljoentje meer of minder zou wellicht de situatie nog meer vergemakkelijken. Dus blijf ik altijd ergens dromen waar je in feite je geluk en ‘blessings’ zou moeten tellen.

Zeker, mijn ouders worden ouder, maar zijn nu nog op een leeftijd dat we gezellig samen een avondje voor de buis kunnen zitten en genieten van Youp van ‘t Hek. Dat ze daarom smakelijk kunnen lachen, waarop ik nog meer geniet. We kunnen nog stevig discussiëren en redelijk van A naar B. De rest van de familie gaat het ook allemaal redelijk goed. Er zijn geen enge ziektes onder de leden. We varen er naar mijn idee wel bij omdat we een redelijk stabiel gezin vormen met z’n allen.

Nu is het goed. Het hoeft van mij niet anders. Ik vrees soms voor de toekomst. Wat ook weer niet nodig is want men lijdt het meest door het lijden dat men vreest, zeg men. Maar af en toe verzucht ik dat de tijd heel eventjes stil mag blijven staan en mag bevriezen om nooit meer te ontdooien…

26 februari 2011 

Tegendraads

Pffft … het is weer nachtwerk geblazen. Hondsmoe ging ik gisteravond vroeg naar bed. Wegens allerhande afspraken buiten de deur kreeg ik alras de smaak te pakken van het slapen, maar dat mocht niet lang duren. Vijf uurtjes later ben ik alweer klaarwakker.

Ik kan dan niet blijven liggen, want er is natuurlijk altijd dat verdriedraaide Internet dat me lokt. Dus schuif ik maar weer eens op mijn comfy bureaustoel en draai me richting de iMac. Ik surf me dan gek naar nieuwtjes, speur naar mogelijke inspiratie voor alweer een nieuw thema voor dit weblog en lees alles wat los en vast zit.

Zelfs mijn horoscoop. En wat valt me dan zo op? Dat die horoscopenwereld op bepaalde tijdstippen pas updaten. Irriteer ik me wezenloos aan.

Internet staat 24 uur per dag aan bij mij, daarvan surf ik er minstens 18 uur. Ik verwacht op mijn wenken bediend te worden en niet te hoeven wachten tot een bepaald tijdstip waarop mijn nieuwsgierigheid wordt bevredigd. Zijn ze helemaal van God losgeslagen? Wat is er zo moeilijk aan om direct om 24.00 uur alles te updaten?

Waarom lees ik eigenlijk mijn horoscoop? Meestal klopt er geen hout van. En voorspellingen zijn van zo’n belachelijk vage natuur dat ik er meestal om kan lachen. Het is ook niet dat ik het serieus neem. Als er een minder leuk verhaaltje staat, is het voor mij juist de uitdaging om het beter te doen en achteraf een glimlach op mijn gezicht te toveren als ik aan het eind van de dag de nog lang niet bijgewerkte sites lees.

“Ha!” denk ik dan: “I proved them wrong!”

25 februari 2011 

In tha nude

Het is nu 7.44 uur en ik ben al voor de helft klaar. Alles wat ik wilde doen, qua huishoudelijke taken die geen lawaai veroorzaken, is al gebeurd. Dat schept eventjes rust, denk ik, onderwijl mijn deodorant met grootse gebaren gebruikend.

Want ik doe dat soort taken, beste mensen, liefst naakt. Helemaal in tha nude loop ik hier gezellig huismus te spelen. Vaak als mensen aanbellen moet ik hollen, rennen, vliegen om mijn huid nog enigszins te bedekken. Als eerste methode heb ik daar mijn ochtendjas voor klaarliggen. Als tweede methode, als de situatie dat écht verlangt, verexcuseer ik me bij het bezoek om me even gauw in de kleding te steken.

Dat kan allemaal, want ik heb lekker geen inkijk. Geen overburen die me zien gaan en komen, geen pottenkijkers. Alleen van zijwaarts aan de overkant, maar die mensen hebben er al een remedie op gevonden. Ze doen altijd de rolgordijnen cq vitrages dicht.

Zouden ze me doorhebben?

24 februari 2011 

Tegen beter weten in

Was ik maar in staat geweest om eventjes in jouw hoofd te zitten, dan had ik gevoeld en gehandeld naar jouw verwachtingen. Wist ik veel wat jij dacht, wat jij voelde. En hoe de kwestie totaal uit de hand liep omdat ik vooral geen oorzaak van ruzie wilde zijn. Met mij krijg je namelijk niet zo gauw ruzie. Dat had je kunnen weten. Ik gun het het daglicht niet om van iets wat mij totaal pietluttig voorkomt een heisa te schoppen van jewelste. Dan ben ik liever pleite en verschuil me achter een masker van tja, ongenaakbaarheid.

Zo vaak, zo mis. Zo geschoten en zo ondoorvoeld. Zo niet in staat om onder woorden te brengen wat ik hoop en meen te kunnen zien in jouw hersenpan. Ik weet niet beter of we kunnen nog steeds door één deur. En toch blijf je nu op afstand. Je verschuilt je. Net zoals ik toen je me die uitdaging bood om eens een flinke woordenwisseling tentoon te spreiden. Al duurt de scheiding maar heel kort, want lang boos zijn op mij, dat kun je blijkbaar niet.

Then again, ik laat me in deze situatie liever niet zien. En zeker het achterste van mijn tong niet. Toch vertrouwt mijn intuïtie de zaak niet helemaal. En blijf dus piekeren over een situatie die nooit onder woorden is gebracht, eigenlijk. Ik zit er maar mee. En jij ook, want jij voelt je ergens door mij in de steek gelaten. In de waan dat de gevoelens wederzijds zijn laat je je steeds weer leiden door je verliefdheid en voel je je afgewezen.

Het is niet het goede tijdstip moet je weten. Ik kom eindelijk aan mezelf toe. Ik ben nog te zeer naar mezelf op zoek om me opnieuw te verliezen in een relatie waarvan ik bijna op voorhand al weet dat ik de leidende factor moet zijn. En die dating scène, daar voel ik me zo langzamerhand ook te oud voor. Ik heb er geen zin in om urenlang twijfelend voor de kledingkast te staan om jouw zicht te vergemakkelijken.

En waarom ben je eigenlijk zo’n goedzak? Je komt op me over als een pikkie die alles wat ik doe op een voetstuk zet. Waarom is het voor jou zo makkelijk om mij te accepteren zoals ik ben en is het voor mezelf zo’n heet hangijzer? Waarom hang je nog steeds om me heen en what’s worse, noem je het liefde?

23 februari 2011 

De nieuwe van Adele

Sinds een paar dagen heb ik de nieuwe cd van Adele in huis. En ik kan wel zeggen dat ik het helemaal grijs draai. Normaliter ben ik niet zo van de vrouwenstemmen. Er zijn er al zoveel, maar Adele doet iets met me.

Ik vermoed dat dit te maken heeft met haar fysieke Gestalt. Ze voldoet niet aan het perfecte ideaalbeeld waar overige zangeressen ten overvloede wel aan ‘meedoen’. Ze is gewoon zichzelf. Beetje klein, beetje mollig, maar wel boel mooi. En de stem van een dijk.

Ik ken alle liedjes al op mijn duim, en dat komt door het hoge blues- en swingkarakter van de cd. Halverwege stort het een klein beetje in, maar daar hou ik wel van, want dan is het einde meestal spectaculair te noemen. Het binnenkomende toppertje is natuurlijk: “Rolling in the Deep”.

Het valt me op dat de buren nog niet zijn komen vragen of ik wellicht iets anders kan opzetten! Zouden ze stiekem ook meegenieten?

22 februari 2011 

Get real

Het voordeel van vakantie vieren is natuurlijk dat je eventjes helemaal niets hoeft, waardoor ik nu al de hele dag loop te slobberen in mijn ochtendjas met tijgerprint. Stevig aan de koffie en de eeuwige peuk die niet meer weg te denken is uit mijn leven, zit ik heerlijk te fröbelen.

Awel, je ziet, er staat weer een nieuwe theme voor je neus. Vanmorgen dacht ik de ultieme theme van iemand anders’ hand te hebben gevonden. Resultaat was dat ik zonder er acht op te slaan hoe dat thema precies werkte bij alle voorgaande postjes een afbeelding heb gezocht, geupload en ingevoerd. Tot mijn grote schrik kwam ik er achteraf achter dat ik in de header.php niks kon toevoegen, verwijderen en of aanpassen. Zelfs de favicon.ico mocht ik niks mee. Uit pure onvrede heb ik het ‘ding’ in een hoek gekeild en een half uurtje stevig zitten mokken. Halve nachtwerk naar de galemiezen. Ik dacht er zelfs even over om WordPress voorgoed links te laten liggen.

Het voordeel van mijn capriolen altijd is wel dat ik nu dan eindelijk eens ga uitzoeken hoe ik het zelf allemaal ingedeeld wil hebben. En aangezien ik de afbeeldingen op een bepaalde manier had ingevoerd kon ik weer Googlen hoe ik die precies kon opvragen in mijn eigen thema. Mijn nieuwsgierigheid is ongekend op dat gebied. En ik ga net zo lang door totdat die bevredigd is.

Zo blijf je natuurlijk wel van de straat en uit de kroeg. Misschien morgen eens de krant lezen, de radio luisteren, naar buiten, misschien ook die verrekte stapel met boeken die me aanstaren eens oppakken. Die verslaving van mij eist zijn tol….

21 februari 2011 

Alle deksels nog ‘an toe

Uren, dagen, nachten ben ik op zoek geweest naar de oplossing. Deze achtergrond wil niet in alle browsers, en specifiek op de iPad in de Safari browser, werken. Dat heet: “position: fixed” wordt niet herkend. En dus scrollt de tekst wel maar de achtergrond blijft gewoonweg bovenaan staan.

Het heeft iets te maken met de viewport dat weer andere dimensies vergt. Ik zit nu te dubben: weer terug naar de oude lay, of manhaftig proberen deze lay te handhaven…

21 februari 2011 

Kleintjes worden te groot

Ik weet het nog, als de dag van gisteren. Toen ik voor het eerst de kleine baby’s van mijn vriendin mocht vasthouden. Gisteren kreeg ik te horen dat de mirakels wegens hun studie aan de HBO allebei gaan uitwonen. Vriendin een leeg huis, haar kids vooral enthousiast en ik voel me plots oud.

Je bent zo oud als je je voelt. Ik weet het, maar als kinderen je al in hun volwassen wording naar de troon steken, waar blijf ik dan? Het voelt een beetje als afscheid nemen. Een klein beetje weemoedig bedenk ik nu een plan hoe ik hun nieuwe ‘livings’ een beetje kan opleuken.

Ik ben dus manhaftig op zoek naar een geweldig cadeau. Iets zo niet praktisch, want ik hou er niet van om functionele geschenken te doen. Het moet leuk zijn, lollig en iets waar ze bij stil zullen staan als ze er naar kijken. “Hey, da’s nog van die dwaze gekke ‘tante’ van ons!”

Dus speur ik het Internet af op toffe giften. Iemand hier ervaring mee?

Older Entries »