Archive | januari, 2011
30 januari 2011 

Geen theekransje, maar juist een schrijfstimulans

Tijdens de schrijfworkshop van Esther Donkers bleek maar weer eens hoe verschillend de verhalen worden van de deelnemers en hoe leuk het is om naar die ‘stukjes’ van anderen te luisteren. ‘Medecursiste’ Margo (giddyupgo.wordpress.com) en ik willen dit eigenlijk vaker doen en dus zijn we op zoek naar andere enthousiastelingen!
Het idee is om met een man/vrouw of vijf b.v. eens in de maand bij 1 van de vijf thuis af te spreken, ieder verzint een onderwerp, we kiezen er eentje (of twee…of drie) en schrijven daar elk ter plekke een stukje over > voorlezen > reageren. Ander leuk onderdeel uit de workshop dat we willen overnemen is het ‘koppensnellen’: vijf minuten koppen die je aanspreken uit tijdschriften knippen. Nou ja, zoiets dus. Maar er zijn nog 1001 andere dingen te verzinnen die we kunnen doen met teksten / onderwerpen.

Noem het een schrijfclubje, een schrijfgroepje of wat dan ook (in ieder geval geen theekransje). Interesse? Woon je in Noord- en/of Zuid-Holland? Zet je reactie hieronder (vergeet niet je mailadres in te vullen) of stuur een berichtje naar margobloemhof@kpnmail.nl en/of pixelprinses@gmail.com.

30 januari 2011 

Top 5 zoekwoorden PixelPrinses

Het is weer het einde van de maand. Dan ga ik me danig ongerust maken over kijkcijfertjes enzo. Dus sloeg ik er mijn statistieken eens op na en moest erg lachen om de zoekargumenten die spontane lezers kennelijk benutten om op deze site terecht te komen:

1. Recensie Guido Weijers;
2. Nieuwe vibrator in de Flair 11 januari 2011;
3. Aan de penis trekken;
4. Pixelation verleden;
5. Recessie.

Dat schept moed…

29 januari 2011 

Walk like an Egyptian

Het zijn roerige tijden. Toestanden in Egypte, waar ik natuurlijk dit jaar naar toe wilde in verband met af te strepen wens op lijstje van zo een Nijl-cruise. Dat gaat er  dit jaar niet van komen, vermoed ik zo.

Zo was ik gisteravond eventjes stiekem shoarma halen. Ja stiekem, want ja dat mag ik natuurlijk helegaar niet eten, maar dan toch. Toen ik de toko binnenliep stond er een knots van een tv te loeien op CNN afgestemd, om de revolutie aldaar in beeld te brengen. Met een half oog nam het bedienend personeel mijn bestelling op en werd tijdens de bereiding ervan steeds afgeleid door het kijkkastje. Geen wonder. Ikzelf ook. Ik besloot mijn eeuwige support aan de underdog niet onder stoelen of banken te steken en riep dus: “tja, wat een toestand daar! Ik kan me voorstellen dat je hier niet lekker zit nu!”

Waarop de beste man een uiteenzetting ten beste gaf in zijn gebrekkige Nederlands, maar ik begreep hem prima. Alles is daar duur, duurder, duurst geworden. Er zijn nagenoeg geen banen. Armoe is er troef. Dat wekt de woede van de mensheid wel op. En begrijpelijk.

Gisteravond hoopte ik, gegrepen door wellevendheid en sympathie voor dat volk, heel eventjes dat de regering en de dictator die het volk in zijn greep houdt de kuierlatten hadden genomen. Maar niet dus.

En heel eventjes hoop ik dat het volk het gaat winnen….

27 januari 2011 

Dutch Bloggies-borrel

De laatste Dutch Bloggies-uitreiking, daar moest ik zijn. Dus neem je die bus, trein, tram en kom je weer eens ogen te kort voor de ervaringen die je dan altijd opdoet. Maar dat terzijde. Uiteindelijk na veel vragen waar het Paard van Troje zich bevindt  bleek ik er dichtbij te zijn. En de backstagedoorbel leidde me dan ook naar een geweldige locatie waardoor ik via het podium de aanwezigen mocht begroeten.

Let wel: ik had een rol of twee te vervullen. Rol 1: de boekenstand, als voormalig recensente van aboutblank.nl mocht ik achterin de zaal plaatsnemen met een stapeltje boeken die ik ofwel kon aanbevelen ofwel de grond in kon boren bij de geïnteresseerde. Rol 2: ik zou gedurende het evenement twitteren over het wel en wee van de gebeurtenissen die gedenkwaardige avond. Daartoe had ik een piepkleine Asus EeePC-laptop meegenomen, die echter aan alle kanten weigerde. Of Twitter weigerde. Dat laten we even in het midden. Het is er echter niet van gekomen. Helaasch. Ik zal vandaag nog effe mijn excuses aanbieden voor het uitblijven van spannende relaasverhalen op Twitter aan de organisatie en de rest van de wereld.

Onderwijl heb ik Bob den Otter van Pivot(X) mogen ontmoeten, Rutger van de Koekjesfabriek.com, Chantall van Maanisch.com, Karin van MetK.com en natuurlijk Raaphorst. En zoveel bekende gezichten, zoals Petra de Boevere, het Slijterijmeisje. En Wim de Bie hoogstpersoonlijk een hand geschud. Plots stond daar voor me in levende lijve, Arnoud de Jong, van VerbalJam. Je raadt het al, stamelend, vroeg ik hem of hij nu inderdaad de persoon was die ik dacht dat hij was en hebben we gezellig gebabbeld onder het genot van een drankje.

Stiekem vroeg ik me af waarom hij niet genomineerd was voor een Dutch Bloggie. Eigenlijk had ik in mijn hoofd al een gedeelde Blogger van het Decenniumprijs uitgereikt aan zowel Chantall als Arnoud. Stiekem was ik een beetje teleurgesteld over de uitslag. Bloggers zijn, in mijn opinie, de ware schrijvers onder ons, die weten te inspireren. Daar kan de winnaar nog wat van leren….

25 januari 2011 

Back to the future

Vanavond na een etentje hachee elders kwamen we tijdens het uitgebreide natafelen met een stevige Irish Coffee op een aangenaam doch best wel zwaar op de maag liggend gesprek. De toekomst. Iets waar ik me totaal niet druk over maak, maar anderen blijkbaar wel.

De stelling was als volgt: in de toekomst wordt het voor de autoriteiten aanzienlijk makkelijk om het gepeupel in te delen naar wens. Met andere woorden: heeft men behoefte aan putjesscheppers, dan zullen die naar evenredigheid worden verwekt. Mocht men behoefte hebben aan wetenschappers, dan worden ook die naarmate de vraag bestaat afgeroepen. Dat kan tegenwoordig al allemaal. Het zou mijns inziens niet zo moeilijk zijn om dat reeds nu te bewerkstelligen. Volgen mij kan men met IVF al redelijk goed inschatten welk een karaktertrekken en intelligentie een te verwekken embryo gaat krijgen. Al was het alleen maar door beïnvloeding van de genen.

Zo zal in de toekomst ook het DNA kunnen worden onderzocht op eventuele ziektebeelden die door middel van genetische manipulatie worden voorkomen. Ge-wel-dig lijkt me dat. Wij gaan dat niet meer meemaken, vrees ik. ‘Onze’ kinderen ook niet, maar de vraag is dan: hoe oud zullen ‘onze’ kleinkinderen uiteindelijk worden als er weinig tot geen ziekten meer zullen heersen? En hoe zal er dan worden besloten dat het einde daar is. Hoe sterft men dan? Door een spuitje naar willekeur? Of worden mensen, zoals de oude Indianen dat al zo slim deden, met een kluitje in het riet het bos ingestuurd om daar in al hun wijsheid het leven te laten?

Zullen we in de toekomst ook te maken krijgen met robotten die ons leven drastisch zullen vergemakkelijken? Verworden wij daardoor ook niet half tot androïde, een menselijke machine, een beweegbare ledenpop? En zo ja, zijn we dan nog individualistischer ingesteld. Bestaan er nog wel huwelijken, (liefdes)relaties of zijn die uit den boze? En zo komen we weer bij den beginne uit. Zullen baby’s nog wel worden geboren, gevoed, opgevoed en getogen vanuit menselijke liefdesoverwegingen?

Die gesprekken interesseren me mateloos, maar laten hun indruk best wel achter. Ik zit hier nu ruimschoots te fantaseren en wilde dat ik minstens vijftig jaar later was geboren. De antwoorden nog niet in mijn bezit…

23 januari 2011 

Your highness

Picture: een joint en ik. Op een verjaardag en dubbel feestje gisteravond aan een heel gezellig lange tafel met vooral veel mensen waagde ik me aan diverse pufjes. Ik reikte de joint weer aan de overige tafelgenoten aan, maar zij zeiden: “Nee, ik heb genoeg.” Waarna ik dus een joint of twee oprookte alsof mijn leven ervan afhing.

Laten we stellen dat ik goed gegeten heb, en de wijn ook heerlijk viel. Maar dan ga je eventjes achterover leunen, wil je toiletteren. Nee, moet je richting toilet, en kun je niet meer opstaan. De controle over je benen is foetsie, pleite. Ik stortte ter plekke zowat ter aarde. Ware het niet dat ik geholpen werd. Naar huis en in bed. Iemand heeft me uitgekleed en het was niet mijn fijne gezellige homosexuele beste vriend. Nee, het was iemand anders, en ook geen vrouw.

Een uurtje of wat later stuiterde ik het bed weer uit. Alleen, maar letterlijk alive and kickin’, en heb mijn hele huis voorzien van een drastische schoonmaakbeurt. Op de bank, that is. Want mijn benen, die wilden nog steeds niet echt meewerken. Ik voelde me wel hemels, dat dan weer wel. Ik had proestende lachbuien en ik sprong van de hak op de tak naar onderwerpen die normaliter het levenslicht niet zouden zien. Verhelderend wel.

Voor u zit een nieuw mens. Eentje die zich bevrijd heeft van de vermoeienissen des levens. Ik ben vrolijk als nooit tevoren. Waarschijnlijk ben ik nog steeds high. Dat kan me echter niet veel schelen. Doet u mij er nog maar eentje….

22 januari 2011 

Nogmaals die brok

Terwijl ik de deur van de dokterskamer zachtjes achter me dichttrok hoorde ik mijn vrouwelijke huisarts me nog naroepen: “Zorg goed voor jezelf!”
En eventjes stonden de tranen me nabij. Ik moest nog eventjes een plas achterlaten in een potje om de onzekerheid van een zwangerschap uit te sluiten. Ik moet nog een week wachten op de conclusie van een Chlamydia en overige geslachtsziektenonderzoek. Hoe ga ik deze komende week enigszins normaal doorbrengen, dacht ik bij mezelf.

Tien minuten later stond ik op straat. Met de wijsheid dat ik niet zwanger ben. Dat is al de zoveelste keer dat het resultaat me stiekem tegenvalt. Ben ik dan toch onbewust bezig met zaken waar ik me normaal gesproken helemaal niet mee bezig houd? Waarom voelt het toch dan weer als een domper? Innerlijk moest ik weer een propje in mijn keel wegslikken.

Ach, in mijn situatie zou het als volslagen idioot overkomen om er nu nog aan te beginnen. Mijn leven is zo stabiel als het maar zijn kan. De enige onstabiele factor ben ik zelf af en toe. Mijn onberekenbaarheid neemt soms ongekende proporties aan. Soms denk ik wel eens dat ik zelf een bom plant onder mijn zekerheden, mijn gegarandeerd veilige leventje zoals ik die tot op heden heb gecreëerd.

Met een zucht stapte ik in de auto. Startte de motor en slikte nogmaals. “Zorg goed voor jezelf!” klonk de hele dag na. Het galmt na in mijn brein.

20 januari 2011 

Nog lang niet klaar

Uren, dagen en nachten doe ik er soms over. Het ontwerp is nooit klaar. En zelfs als ik denk dat dat wel zo is, begin ik telkens maar weer overnieuw. Als een soort van oneindige kwaliteit in mij.

Immers, ik heb het design gevoeld, tot leven gebracht en meer dan eens aanschouwd. Ik krijg er dan na enkele dagen weer genoeg van. Wat heet: ik kan het niet meer zien.

Zo begeef ik me steeds op een nieuwer pad van mijn creatieve brein. Sta ik mezelf steeds weer toe om er een nieuwe wending aan te geven. En steeds als ik denk dat ik nu het grootste gedeelte wel weet, komen er nieuwe feiten aan het licht, waardoor het laatste design rammelt als een geraamte.

Het moet anders, weer anders. Ik ben nog lang niet klaar….

Dit is de derde en laatste opdracht van de columnworkshop van @EstherDo.

Older Entries »