En verdorie dat het niet mee zit. Aan alle kanten loopt het spaak. De sollicitaties die niet willen vlotten omdat je op elk niveau verkeerd zit. En omdat die banen er gewoon niet zijn. Blijkbaar is de beroepsbevolking reeds verzadigd en kan ik met mijn optimistische inslag – want dat was het tot op heden – fluiten naar een baan. En waar moet je dan heen met je verveelzucht. Je gaat je allicht focussen op het leven van anderen, om maar aangenaam verpoosd te worden. Dus ga je wat vaker op bezoek bij je ouders en merk je dat ze

Eigenlijk ben ik te vroeg geboren! Ik merk het aan alles. Ik weet eigenlijk nu pas in welke richting ik mijn job had moeten zoeken. En ook, ow hemel, weet ik, merk ik, nu pas aan alles dat ik zo toe ben aan die ene LAT-geschikte kandidaat en huisrobot. Het is alleen al leuk om daarover te fantaseren. Hele duffe gesprekken voer ik met ‘dat ding’. Ik ben nu al bereid om alle financiële middelen te benutten om zo een apparatus terriblus in mijn huishouding toe te laten en het volledige toegang te geven tot alles waar ik me thans

Sinds een jaartje ben ik nu met WordPress behept, zeg maar. En dit keer lijkt het me beter af te gaan. Het systeem en ik zijn ‘bijna’ vriendjes geworden. Hoewel er een aantal dingen zijn waarover ik toch nog enkele vragen heb, dit vanwege mijn ongedurigheid en aangezien ik bovendien erg graag fröbel. Zo staat bij de meeste themes die ik mooi vind de sidebar rechts gelokaliseerd, terwijl men van links naar rechts leest. En ik dus zou denken dat de schrijfpostjes rechts staan. Bovendien zie ik nog maar al te vaak themes waarin (‘Arrghhh’) het lettertype ‘Arial’ wordt benut.

Natuurlijk weet u allemaal dat het 26 januari Gedichtendag is met als hot topic: stroom. Je kunt bij Neneh.nl terecht, want die zet daartoe een mooie pagina op. Zonet heb ik ook een poging gedaan om op stoom te komen, edoch ik kan wel stellen dat het bij mij alleen lukt op het komische vlak. Misschien zou ik dit blog eens op die wijze moeten inrichten. Het is altijd een optie. Misschien dat het me dan richting relevatie van het leven stuurt. En aldus vat ik deze dag even samen: Vanmorgen uit bed gerold Met wat koffie en sigaretten gesold;

Gut-o-gut, waar zijn mijn wilde haren gebleven? Die tijden dat je lekker kon losbollen. Dat je je haar in de wind gooide en des avonds op de bar sprong en mee stond te blèren op de muziek die roelde of dat je jezelf drapeerde over een vleugel en ‘Making Whoopee’ meezong. Dat je elke man bijna verslond tijdens je wekelijkse kroegentocht. Dat je achteraf nooit wist hoe je thuis was gekomen. De zaterdagavonden van mij worden een beetje saai. En voorspelbaar. Zo’n avond waar je tijd neemt voor je uitgebreide maskertje, overtollige beharing verwijdert, je teennagels knipt en dat bad

Vandaag en gisteren een ingewikkeld gesprek gehad met vriendin, de enige oprechte, die er altijd voor me is, en die altijd voor me klaar staat in goede en slechte tijden. Het onderwerp: gebruikersvriendelijkheid van mijn persoontje. Ze vindt dat ik niet op tijdelijke momenten de kolder in mijn kop moet krijgen, maar altijd en eeuwig mijn woordje klaar moet hebben. Mensen die me gebruiken op tijdstippen dat het hen uitkomt moet ik sowieso zien te vermijden. Maar ook: doe niets voor niets! En laat je geen eigenwaarde inpraten door een sukkel die altijd liegt en die van toeten noch blazen

Ooit gestaan voor zo een groep als de AAA, maar dan in mijn geval de DDD? Zo van: ‘Hallo, ik ben Irene, ik ben een driftkikker en ik kan wel wat hulp gebruiken!’ Omdat je voordat je in een moeilijk gesprek verzandt, je wel weet wat de uitkomst daarvan zal zijn. En dat is niet in ‘my best interest’, zeg maar. Je weet ook dat je ‘tig keer op je lippen moet bijten om niet in woede uit te barsten en mensen de lelijkste dingen toe te schreeuwen. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Gelatenheid, gemakkelijk in het gebruik

Sedert gisteren ben ik een klein beetje obstinaat en bovendien spontaan allergisch richting die typische heerschende vrouwelijke hulpeloosheid. Je-weet-wel van die types die regelmatig dramatisch hun handen naar de hemel reiken als waren ze actrices. Die het wel makkelijk vinden om iedereen voor hun karretje te spannen en op te laten draven bij elk wissewasje. Het zijn de koninginnen onder de vrouw of zo gedragen ze zich. Ze weten niets, ze kunnen immers niets, zelfs Googlen begrijpen ze niet. Weten echter wel precies in welke hoek en wie ze moeten aanspreken voor hun spontane opwellingen. Hebben dan ook vaak makke