Ja, hoe doe je dat in vredesnaam? De strenge uilenbril afzetten en er verleidelijk overheen loeren (bron: @VrouwHebbes)? Een rokje met hoge hakken schijnt al bij voorbaat een machtig middel te zijn om zakelijk een flirt op te zetten. Vergeet ook vooral niet de eeuwige zelfspot die je kunt inzetten om als grapje te berde te brengen. Het hoeft immers niet zo serieus te zijn en je leven hangt er nog net niet vanaf, zei de inmiddels bijna van beroep zijnde professionele sollicitante.

Tips:

1. Deel bij binnenkomst direct complimenten uit over de locatie, het bedrijfsgebouw, de ligging, het makkelijke bereik ervan (al heeft het je godsonmogelijke moeite gekost om er te komen);
2. Schud bij binnenkomst lachend de handen van de sollicitatie-jury en zorg dat het een stevige handdruk is (een slap handje geeft geen kordate indruk);
3. Kijk tijdens het gesprek de jury recht in het gezicht aan en deel milde, ik herhaal, voorzichtige knipoogjes uit als je je zelfspot wilt laten spreken;
4. Vertel ook eens anekdote waarin iets totaal mis ging en vertel daarbij wat je ervan leerde;
5. Neem vooral een kop koffie/thee zonder suiker en/of melk, anders ziet men dat je handen zo trillen van enthousiasme cq nervositeit;
6. Zorg ervoor dat vooral de mannelijke juryleden iets meer aandacht krijgen dan gewoonlijk. Hou hun blik iets langer vast, maar ga niet je lippen daarbij aflikken;
7. Vergeet een laag uitgesneden decolleté. Dat kun je anders aanpakken door iets meer nadruk te leggen op bijv. weer in de mode komende schoudervullingen;
8. Heb tijdens het gesprek ook de moed om je privé-leven eens toe te lichten, vooral met betrekking tot wat er speelt binnen je liaisons, maar net zo dat het niet lijkt of je uit bent op een relatie in de werksfeer;
9. Herhaling: hou blikken vast en knipoog eens;
10. Als je echt aandacht wilt moet je tijdens het gesprek spelen met je bh-bandje, maar liever niet. Alhoewel de tepels best gespannen mogen uitblinken.

Hiermee veel succes en cups up! ;-)

Echt fotogeniek ben ik niet. Dat komt vast en zeker omdat vrienden en kennissen er een sport van hebben gemaakt om me op de vreemdste momenten te roepen, zodat ik me half moet omdraaien en daarbij kijk alsof ik: "huh?" zeg. Nog net niet roepend: "wat mot je?" Daarbij maken ze dan snel een foto. En dus sta ik er altijd op als een of andere malloot die niet echt van deze wereld is. Tot groot vermaak van de familie en overige aanverwanten. Ik zou hier een enorme waslijst van bewijzen kunnen aanvoeren, ware het niet dat ik me ietwat schaam voor ze. ;-)

Ik ben me er vaak niet van bewust. Zit te keuvelen in mijn hersenpan. Praat nog net niet hardop tegen mezelf, maar zie mezelf daar wel toe in staat. ;-) Geheel introvert beweeg ik me voort op het vlak van hersenspinsels die ik continu danwel uitvergroot ofwel verklein. Het ligt er maar aan wat mijn IQ zich op dat moment heeft voorgenomen en welk een belang het hecht aan uiterlijke verschijnselen.

Zo ben ik altijd een beetje jaloers op de schoonheid van natuurlijk prachtige plaatjes zoals die van paarden en/of andere beesten. Sinds gisteravond ben ik weer poezenmoeder van de feline vriendjes waarvan ik afscheid moest nemen in mijn laatste relatie wegens een nopende allergie. En ben driftig aan het fotograferen geslagen om eens te kijken hoe en welke pose voor mij het meest gunstigst zou zijn om de flaters voortaan achter me te laten.

Want, mensen, ik wil er verandering in brengen. Ten eerste: ga ik een wondermooie fotoshoot van me laten maken door een professional. Ten tweede: ben ik van zins om voortaan met voorbedachte rade altijd een 'silly smile' bij me te gaan dragen, alsof het een lievelust is. En last, but not least: ga ik er een gewoonte van maken me voortaan beter te kleden.

Eens kijken of dat vlotten wil...

Gisteravond tijdens en na het avondeten, altijd het gezelligste uurtje van de dag, ontplofte de atmosferische omstandigheid alhier. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar deze jolige meid begeeft zich vanaf vandaag alweer op vrijersvoeten. Want ja, het is over en uit tussen B. en mij.

Het gebeurde heel symbolisch met het verbouwen van mijn toilet. Daar is uiteraard uiteindelijk niet al teveel van terecht gekomen, met als resultaat dat ik nog steeds met emmers water loop te slepen om faeces en overige afvalstoffen weg te spoelen. :-D. Op de een of andere manier put ik er troost uit. Dat wegspoelen heeft een therapeutische werking en ik vergiet iedere keer met de emmer een traan. Wegens overtollige emoties die er wel zijn, maar nog niet tot volledig besef zijn gekomen.

B. had een beetje genoeg van mij. Te vrij- en eigenzinnig, vermoed ik. Ik, op mijn beurt, had een beetje genoeg van hem, zijn sufheid, emotionele karakter, zijn voetballen en zijn overmatig aanwezige ex-vriendin die me om de haverklap opbelt om me vervelende en zeurende verhalen te vertellen over haar eeuwig voortdurende relatie met B. Hetgeen ik hem nooit eerder dan gisteravond verteld heb.

Zijn gezeik over het huwelijk en het eventueel beginnen aan adoptiekinderen namen immense proporties aan. Kun je in alle eerlijkheid stellen en bekennen dat je dat totaal niet ziet zitten? Geen huwelijk en vooral geen kinderen. Ik heb eerlijk gezegd niets met kids. Ik heb er geen behoefte aan. Sjips, sorry!

Ex-vriendin, ik zal haar vanaf nu 'M' van 'muts' noemen, heeft me een keer in een dronken bui telefonisch meegedeeld zwanger te zijn van B. Welnu, daar heb ik vrede mee. Toen niet, omdat ik wegens vervroegd ingezette menopauze nooit in staat zal blijken te voldoen aan een bepaald beeld. En nu, heb ik B. terugverwezen naar zijn treurende ex- die blijkbaar graag genoeg mijn plek opnieuw inneemt.

En nu, nu ben ik van mening dat B. en ik nooit en te nimmer geschikt zijn (geweest) voor elkaar. Teveel verschillende verwachtingen, teveel verschillende meningen. We staan lijnrecht tegenover elkaar. En komisch genoeg is de sexuele aantrekkingskracht met het pleewater, al die emmers water bedoel ik, weggespoeld.

En nu, heb ik mijn eerste avondmaaltijd alleen genuttigd. Een sigaretje (!) opgestoken en voorzichtig B. met elke pufje uitgeblazen. Alleen een wijntje op mijn gezondheid en vrijheid gedronken.

Plots voel ik alleen maar opluchting…

'k Ben iemand van extreme hoogte- of dieptepunten. Dan moet je niet gaan proberen te lijnen en tegelijkertijd gaan afkicken van je nicotineverslaving. Maar het zij zo. Ik ben dus ook gestopt met roken. Sinds 41 uur.
Er zijn vooralsnog geen gekke dingen gebeurd. Ik laaf me aan een 'forever schoon bureautje dat zonder met shag bezaaid te zijn' gewoon als een plaatje fungeert.
Ik blijf continu bezig.
Mijn handen vereisen dat.
En ja, ik smak op kauwgom.
Expliciet smak ik, en daarnaast heb ik de nare gewoonte er enorme bellen mee te blazen en ook met mijn mond wijd open op te kauwen.
Hoezo puberaal?
Het valt dus vooralsnog mee.
'k Heb geeneens extreem chagrijnige stemmingswisselingen.
'k Blijf eigenlijk vrij constant. Behalve dat ik niet slapen kan op dit moment.
Ik sta er achter. Meer nog dan de vorige pogingen om de sigarettenverslaving uit mijn leven te bannen. Ik heb dus ook geen tabaksrestjes meer in huis. En vind het te duur om het nog aan te schaffen. Ik wil er geen energie meer insteken en geen geld meer aan besteden.
Ik ben het zat om de eeuwige martelaar van economische condities van dit land te spelen. Volgend jaar, zo las ik, gaan de prijzen van tabaksartikelen weer met dertig cent omhoog. Vóór die tijd ben ik ervan af...

Vandaag is de dag dat ik uiteindelijk niet getrouwd ben. Lief had vandaag als datum gepland, vanmiddag 16.30 uur. De ringen gekocht. Ik mocht alleen zelf nog een bruidsjurk uitzoeken.
Lief wil maar trouwen, maar ik niet. Dat ligt niet aan zekerheden met betrekking tot mijn liefde voor hem, maar meer aan het feit dat ik liefst snel, sneller, snelst wil leven. En mijn leven niet wil laten afglijden in burgerlijke gezapigheid. Ik vind het niet langer werelds, een trouwerij, simpelweg ouderwets en overdreven.
Als ik nu nog in staat zou zijn om kids op deze aardkloot te zetten, dan zou het voor mij een wezenlijk verschil zijn. Maar die zijn er niet of komen er nooit. En dus pleit ik voor een leven van samenwonen.
Trouwens, ik heb een hekel aan bruidsjurken. Ik zou er nog niet dood in gevonden willen worden. De idee om er een aantal nutteloze uren van het bezoeken van bruidswinkels annex -shows, doet me een aanval van spontane uitbraak van overmatig transpireren ofwel kotsneigingen opleveren.
Hij weet dat ik niet van feestjes houd in die trant. Ik heb namelijk een aantal waardeloze bruiloften mee mogen maken waar 'stukjes' opgevoerd werden. Je weet wel, van die angstwekkende amateuristische semi-vrolijke/humoristische afleveringen waarbij men liefst je hele leven laat voorbijgaan. Ik zie de humor daar dan niet van in. Liefst zit ik dan een hoekje te huilen van ellende.
Dus stemde hij in met een stiekeme heimelijke afspraak voor de ambtenaar. Met zo weinig mogelijk aanwezigen. Desnoods alleen mijn ouders en broer met (wormvormige) aanhangsels. Zijn ouders zijn helaas niet meer.
Hij had zelfstandig een etentje geregeld bij het duurste restaurant van 't Haarlemse.
Met moeite heb ik hem tot de orde kunnen roepen. Hem beloofd dat er al een committent ligt tussen ons. En eentje die ik heel serieus opvat. Met liefde zal voeden en in stand zal houden. Ik zal het koesteren.
Nu ligt hij ziek op de bank. Te snotteren. Van een afstandje bekijk ik hem eens. Volgens mij heeft hij verdriet….

Stel je toch eens voor dat ik plots die ene baan bemachtig. Wat blijft er dan nog over om over te meieren? Geen spannende zaken waar ik plots aandacht aan moet schenken. Ik kan dit weblog wel opdoeken. Vergeten. Links laten liggen.

Misschien dat ik me dan weer kan openstellen voor meer 'wereldse' zaken en mezelf -en dan vooral die eeuwigdurende knagende onzekerheden daaromtrent- kan vergeten. Misschien dat ik dan eens kan schrijven over hoe andere dingen -behalve mezelf- me bezighouden. Over de politiek dat al met z'n kinderachtige geneuzel geen voortgang kent. De media. Computers. Of over de entertainment -films, tv, boeken, muziek- dat altijd mijn aandacht al heeft. Of over reizen, dat ik zo graag weer wil oppakken.

Het spelen van een hoofdrol in mijn eigen weblog ben ik inmiddels beu geworden. Tijd voor verfrissing. Tijd voor iets anders...

Gisteren was zo een dag. Een dag waarop alles gebeurt. Zo eentje, blijkbaar, waarmee alles staat en valt. Inclusief mijn humeur. 's Morgens een psychologe bezoeken, waarbij ik het niet droog hield, en de rest van de dag daaromtrent een gigantische kribbigheid ofwel korzeligheid ervoer. Des middags wachten en wachten tot je een ons weegt op of ofwel een bevestiging ofwel een afwijzing op sollicitatiegesprekken van de week daarvoor.

Ik had me nog zo voorgenomen om niet te loslippig te zijn tegenover de psychologe. Gewoon mijn onverstoorbare zelf dus. Not! Zodra ik eenmaal op de bank zat vlogen de woorden over mijn tong en wist niet eens dat die gedachten zichzelf meester hadden gemaakt van mijn hersenpan. Ik stond verbaasd van mezelf en ook over het tranendal dat blijkbaar, onbewust, heerst. De psych gaat haar handen vol hebben, dat kan ik je wel vertellen. ;-)

Over afwijzing 1: betreft het tweede sollicitatiegesprek vorige week, waartoe ik me wegens rulende bacteriële luchtweginfectie eigenlijk helemaal niet in staat ofwel capabel voelde, maar ik ben toch gegaan en heb een indruk achtergelaten. Deze eindigde dan weliswaar in een afwijzing waarbij het zgn. niet klikte, maar toen ik doorvroeg bleek dat 'die klik' meer inhoudelijk wees op mijn kunnen. Mijn capaciteiten. Ze verwachtten dat ik meer kan, dus het advies was dat ik op vacatures zou kunnen reageren op Middle Managementniveau. Nu wordt de markt thans niet overspoeld met dat soort functies, want te duur. De heersende trend is dat men streeft naar minder lijnen binnen organisaties. Dus weinig vacatures op dat gebied. Mijn hoop vestig ik dus op functies waarin ik eventueel zou kunnen doorgroeien, maar daar trapt men niet in. ;-)

Tweede ronde 2: En toen was daar aan het eind van de avond per e-mail de uitnodiging voor de tweede ronde van het eerste sollicitatiegesprek. Ik kon wel janken van piezelier. Deze functie is parttime, ergens in Houten en herbergt namelijk de mogelijkheid tot het verkrijgen van een indicatie voor het leren van Gebarentaal. Het is de enige betaalde baan bij deze stichting en heeft voor het komend jaar potentie dat er meer betaalde uren bijkomen. Ook iets om naar toe te groeien. After all, ben ik nu al zo lang werkzoekende dat ik beslist weer moet wennen aan het arbeidsproces. Wish me luck! :-)

Hieronder een lijstje, mijn Top 8, van de meest irritante liedjes ooit geschreven, die als ze op de radio gedraaid worden gelijk kunnen rekenen op een fikse push op de MUTE button van mijn afstandsbediening. Ze maken me niet alleen agressief, maar ook onwaarschijnlijk melancholiek, en duwen me in een ongewenste richting van mijn brein:

1. You're Beautiful van James Blunt;
2. I Would Stay van KREZIP;
3. Tears in Heaven van Eric Clapton;
4. Maria Maria van Santana;
5. Beautiful van Christina Aguilera;
6. Without your Love van Roger Daltrey;
7. Smurfenlied van Vader Abraham;
8. Volledige oeuvre van BZN.

Zo, dat is eruit! Sorry, moest ff!

Ik kan het niet zo goed, ziek zijn. Ik heb of neem er geen tijd of rust voor. Maar er zit nu eenmaal een verdomd hardnekkige bacterie -al of niet verspreid door de airconditioning gedurende onze vakantie in Turkije- ergens en die wroet in mijn gestel. En tijdens het bezoek aan de dokter afgelopen vrijdagmiddag constateerde zelfs zij dat ik me bepaald miserabel moest voelen, immers alle hoge luchtwegen zijn geïnfecteerd. Zelfs mijn oren. En oren die ontstoken zijn, zijn erg pijnlijk.

De nachten zijn onmogelijk. Ik slaap in op mijn rechterzijde of op mijn buik, moet je weten en wek mezelf door het vele hoesten als ik me al draaiend in mijn slaap weer eens op mijn rug bevind. Inmiddels zijn alle ribben pijnlijk van het vele blaffen dat ik doe.

Sinds vanmiddag gaat het ietsje beter. Voorzichtig aan heb ik weer gewandeld, en lekker slim, mijn eerste shagje weer aangestoken. Direct weer uitgedaan want benauwdheid belet me nu te roken. Het zou een goede aanleiding kunnen zijn om nu definitief te stoppen. Kunnen we ons wellicht volgend jaar weer zo een luxueuze vakantie veroorloven….

Ik weet niet waar het vandaan komt, die aangeboren onhandigheidjes van mij. Mijn handen staan glad verkeerd, of ik heb twee linkerhanden. Ik ben onbesuisd, stoot en loop tegen meubels aan. Noem het robuustheid. Wildheid. Altijd blauwe plekken. En vallen doe ik ook regelmatig, hetzij van de trap, hetzij op mijn plaat. Alleen omdat ik  snel, sneller, snelst moet leven.

This is me in my worst case scenario. Hoge hakken aantrekken als ik op een personeelsfeestje ben en na afloop prompt op de trap achter een anti-sliprail blijven hangen en dan halverwege de trap afdonderen. Waar ik niets van voel, want teveel alcohol om nog pijn te ervaren. Dan des morgens wakker worden en niet meer kunnen lopen. En een geweldige indruk te hebben achtergelaten bij de directie van het bedrijf waar ik voor werkte.

Als je voor het eerst een brommer aanschaft en verwacht dat het knopje om de brommer uit te schakelen het juist is voor het tegenovergestelde. Zodat je het 'ding' niet hardhollend en met een rood aangelopen hoofd hoeft te kickstarten. Soooo not ladylike, after all.

Met je kleine neefje die zo verzot is op treinen wandelen naar het locale NS-station, om zo volledig op te gaan in het gesprek met hem en zijn veiligheid dat je zelf op je gezicht valt tijdens het oversteken. Zelfs neefje van 5 was daarna nog bezorgder over mij en nam vanaf dat moment de leiding over ons over.

Tijdens het schilderen van je logeerkamer de trap met daarop een emmer latex verzetten, waardoor door het schuinhouden van de trap de bak er prompt van afschiet en de hele vloer bezaaid is met verf wat eigenlijk dient voor de muren.

Tijdens een Management-Teamoverleg koffie moeten serveren uit een vers getapte thermoskan, waarna de dop tijdens het schenken losschiet en je de hele lading koffie over de kleding van de hoogst verantwoordelijke en nog vreemde eend in de bijt zijnde man pleurt. Waarna je vanwege jezelf schuldig voelen aanbiedt de kosten voor de stomerij geheel op je te nemen, wat niet hoefde.

Graag kom ik in aanmerking voor de missverkiezing "Mrs Clumsy". Ik weet alleen nog niet of ik die titel met verve zal kunnen dragen...